एकदा जमिनीवरचे वारे आणि समुद्रावरचे वारे शिकवीत होते – पु. ल. देशपांडे

एकदा जमिनीवरचे वारे आणि समुद्रावरचे वारे शिकवीत होते.

“हं, गोदाक्का, सांगा वारा कुठल्या दिशेला वाहतोय?”

“गोदाक्का, वारा वाहतोय कुठल्या दिशेनं?”

गोदी आपली शंकू वाण्याच्या दुकानातल्या पोत्यासारखी बाकावरच ढुप्प करून बसलेली. “कार्टे, बूड हलवून उभी राहा की जरा. आश्शी!” अगदी मॅट्रीकपर्येतच्या मुलीलादेखील ‘बूड’ हलवून उभी राहा असे सांगण्यात काही गैर आहे असे चितळे मास्तरांनाही वाटत नसे आणि त्यांच्या पुढल्या शिष्यगणालाही वाटत नसे. मग गोदी खालचा ओठ पुढे काढुन शुंभासारखी उभी राहायची.

“हां, सांगा आता, कुठले वारे वाहताहेत?” मास्तरांनाही विचारले, गोदी गप्प.

“गोदुताई, तुझा पदर कुठल्या दिशेला उडतोय बघ–डोंगराच्या की समुद्राच्या?

राम्या तु सांग.”

मग गोगट्यांच्या राम्या बिनदिक्कत गोदीला म्हणाला होता, “ए गोदे, नीट उभी राहा की–“

“का रे राम्या?” मास्तर दटावायचे.

“मग आम्हाला तिचा पदर नीट दिसणार कसा?”

“तिचा पदर कशाला दिसायला हवा?”

“मग वारा डोंगराकडे की समुद्राकडे कळणार कसं?”

“भोपळ्या, अरे परीक्षेत गोदीला का उभी करणार आहेस?” अरे. दिवसा वाहतात ते लॅंड विंड्स की सी विंड्स?”

मग सगळ्या वर्गाकडुन “दिवसा वाहतात ते–” ह्या चालीवर पाचपंचवीस वेळा घोकंपट्टी व्हायची. आणी मग “गोदीच्या पदराचा आणि लॅंड विंड्सचासंबंध…..?”

“ना~~~~ही!” पोरे ओरडायची.

– पु. ल. देशपांडे 

Leave a Comment